Van duisternis naar zonnestralen

Het begon als klein dromerig, verlegen meisje.

Altijd zin en tijd in creëren van een bonte tekening, tot zelfverzonnen liedjes en of verhalen, of toneelstukjes die ik met veel overgave speelde. Daar vond je mij in mijn eigen droomwereldje, die zacht, warm en heel kleurrijk was. Zonder pijn, verdriet, afwijzing, eenzaamheid, vernederingen of angst.

Later als ik groot ben word ik clown of leuke kadootjes-inpakster, ik zou
anderen gaan verzorgen, in de watten leggen, hen vrolijk maken.

Op mijn pad richting ‘volwassenwereld’ verliep het niet altijd zoals gehoopt, gepland of gedroomd. Het was geen verhaal van rozengeur en maneschijn, eerder één van boze wolven in schaapskleren en prikken aan doornstruiken. Het was dus allesbehalve een sprookje.

Ik raakte mezelf kwijt, hunkerend en smachtend naar iemand die zag wie ik echt was, naar een beetje warmte: "zie mij graag". Maar in plaats van die allesomvattende liefde, waar men in liedjes zo vaak over zingt, spatte die luchtbel in mijn gezicht open. Het werd een verhaal van veel tranen, angst, paniek, vernedering en bedrog, geweld in al zijn facetten.
Een verhaal dat uiteindelijk geen sprookje bleek. Geen zeemzoete nachten, liefdesverklaringen, maar afwijzing, stilte, isolatie, paniek, manipulatie en rake klappen.
Gevangen in een kooi, zonder stem en weg van alle mogelijke hulp of mensen met troostende schouders. Een verhaal van controle en dominantie.

"Jij spreekt pas als ik het zeg, jij doet wat ik jou zeg, jij mag pas slapen als ik het zeg, jij zal mij adoreren en alles geven, ten koste van jezelf, want ik zie jou graag, niemand anders, geloof mij."

Dit alles liet ik toe, omdat ik geloofde dat ik niet goed genoeg was, en dit verdiend had.
Op een dag ben ik kunnen vluchtten met de hulp van een vriend, die zag dat ik alles kwijt was. Na mijn vlucht van die boze wolf, zocht ik heil op een voor mij nog onbekende plek, een plek waar nog een heel groot taboe rond hangt: Ik verbleef een poos op een PAAZ-afdeling en later nog enkele andere therapeutische trajecten binnen de psychiatrie.

Daar sta je dan met je rugzakje die overloopt van symptomen door jarenlange stress, pijn, traumasporen, overleven, verdriet, onzekerheid,…
Daar sta je dan, gebroken, verloren, de weg kwijt, veel vragen zonder
antwoorden, angst, nachtmerries, slapeloze nachten en stukgeslagen
dromen.

Heel mij, red mij, zorg dat ik veilig ben en rust kan vinden, dat geen pijn meer voel, dat ik orde in de chaos krijg en vooral: blijf van mijn lijf, houd afstand, maar omarm me soms ook, voel samen met mij, mijn pijn en verdriet.

"Zie mij aub om wie ik ben."

Maar in plaats van te zien wie ik ben, kreeg ik labels en pillen en wisten
ze niet wat ze met mij moesten, geen tijd, te weinig tijd, quota en doorverwijsbrieven.

Zucht, dit red ik niet….
Vaarwel wereld, ik kan niet meer.

Toen het licht bij mezelf was uitgegaan, had ik nood aan een boei, een houvast een plan om uit de duisternis te geraken, een weg terug naar prachtige, heldere, fonkelende zonnestralen. Ik zocht een pad richting orde in mijn chaos, een thuis die veilig was en me rust kon bieden, ademruimte om mezelf terug te vinden, kracht om verder te stappen, richting hoop en veerkracht, een lach met af en toe een traan, liefde voor mezelf zonder wantrouwen naar anderen.

Beetje bij beetje vond ik deze kracht terug in mezelf, leerde ik NEE te zeggen, mijn grenzen te bewaren en doen en toelaten wat goed voor mij was. Zonder pillen en labels, gewoon puur mezelf mogen en kunnen zijn, mezelf ontdekken, leren vertrouwen in wat goed voor mij is en genieten van hele kleine dingen.
Ik overwon mijn duisternis met vallen en weer opstaan. Ik ontdekte de kracht van mijn verhaal delen, met lotgenoten, durven vragen, dat ik mag huilen dat dat ok is. Dat er na een donkere periode in je leven, terug genieten kan komen.
Van overleven naar LEVEN.

Op een dag startte mijn sprookje, toen ik plots de warmte, liefde, en gelengeduld in jou vond, ik zag het in jouw ogen, hoe jij oprecht blij was om mij te ontmoetten, met mijn schrammen en littekens, mijn overvolle rugzakje. Samen zij aan zij, hand in hand, soms nog een duwtje in mijn rug nodig, bewandelen wij ons levenspad richting vrijheid, kleur, warmte,
vriendschap, steun, veerkracht, vertrouwen, eerlijk en oprecht, in liefde
voor elkaar.

Een verhaal van hoop is dit geworden. Een verhaal dat ik deel. Omdat taboes zoals psychische kwetsbaarheid/partnergeweld nog veel te groot zijn.

Op weg naar een leven vol lichtpuntjes.

Chloë

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *